onbetamelijk verlangen,
kijkend naar gelukkige momenten
twee duiven tezamen
gras wat ruikt naar versheid
een lucht zo blauw
dat kobalt lijkt te vervagen
bedenk ik diep,
in mijn altijd roepende hart,
dat het leven best mooi is
alleen sta ik al zo lang op wacht
Onbetamelijk verlangen
