Schrijfsels

soms lijkt het te beginnen een lichte bries zachtjes onverwacht begeeft het zich daar zodat niemand het ziet de vlaag neemt in kracht toe intense stromen drukker harder als een onweersbui met het teken voor buiten onbegrensbaar raast het rond als een wervelstorm heftiger vuiger gemener intens met orkaankracht, zodat eerdere momenten van complexe gedachten zich tegoed doen aan datgene, wat verborgen was, wat verplaatst was, wat diep weggestopt was, wat niet meer daar was wat uitgeschakeld was geëlimineerd was, maar door mijn hoofd schreeuwt dat het nog niet klaar was

nachtelijke gedachtegangen bleken een donkere schacht vol typeringen en clichés daar waar ongelijkheid zich aandiende, door verlof van vereenzaming bleven levensvragen zich opstapelen vermenigvuldigen tot waar tot wanneer tot de intensiteit zo divers en wederkerig blijkt dat de dwang zich beteugeld daar als een vuurzee van erotiek luid aangewakkerd met liefde, blijft de nachtelijke waanzin zich verdiepen tot daar tot verder tot een oneindige stroming

ademloos wachtend op de verhalen wat mijn verdoemde brein zal openbaren als eeuwige gesel van de tijd moment van bezinning doorgaans wat eerder maar geen gelul achteraf de dood is daar nu is het tijd, voortvarend zal mijn geest het leven omarmen wat geweest is als genezing van ooit wat nimmer was, de verleden tijd ademloos wachtend een nieuwe verpakking wat voorbij komt, voor de toekomstige tijd

bewonder het grote wonder als een troostende wijsheid lijkt de tijd te verschuiven voor wonderbaarlijke zegen van intense verwondering nochtans verwaterd gevoel wat zoeven zo aangenaam verrast kwam maar stilaan verdronk vereende krachten zijn nodig om vol trots te beweren dat de ziel kan bewegen en te reizen tot ver dus bewonder en verwonder die momenten dat zij daar zijn om die prachtige wijsheid te omarmen, dat wonder met de kracht van verwonder in je ziel, en bewonder haar spiegelbeeld van onder

mijn inktzwarte hart ligt bedorven aldaar aangevreten door maden onherkenbaar klaar mijn inktzwarte lijf aan draden aanheen verminkt als slacht niemand toont een ween mijn inktzwarte geest glorievol en nimmer benijdt eeuwig als levende klaar voor weergaloze strijd

bescherm, voor het verloren gaat zal ik vechten als huivering van velen donkerder dan ooit, zal de kracht van waanzin zich mengen met geweld en ultieme roekeloosheid indien het nodig is bescherm, mij

standvastig te staan door wind zonder regen de twijfel omarmt zich om grootser te leven emotieloos begrijpen blijkt moeizaam te werken gevoel blijft zich roeren is niet te verwerpen de wil om te zwichten is groter dan menig orkaan giert het hoofd door om ruimte te kweken maar het hart gilt het uit standvastig te blijven staan

van waar komt de zegen wat nodig bleek te wezen van verloren verdriet en geheelde toekomst een zegen wat onverwacht zo diep in het verscholen gevoel blijkt te passen als een religieus visioen dat zegen heeft zich voltrokken verder dan waar dan ook het gevoel maar kon komen om aan de ware oppervlakte te schijnen als nooit tevoren

onder de voortschrijdende steen verdwijnt het vertraagd maar zo intens lijkt het gevoelloze te verdwalen zo krachtig vermomd als lichte trilling schuift het op graaft zich in onder kruiken al een eeuwigheid opgeslagen in de tijd des levens zo diep verlost van het verleden blijkt een toverwoord wat levenskracht bevrijdt dat zo sluimerend aanwezig was ontsproten intensiteit ontstaat door haar

innerlijke hallucinatie als regendruppel zachtjes glijdend langs een raam vol van verenigde gedachtes traag vergrotend verstikkend tot een droombeeld van verdwazing waar de waanzin zich meester maakt en de realiteit verder lijkt een horizon onbereikbaar maar hoopvol als bereik verweven de gedachtes zich met gelukkige momenten en immense leemtes van verdriet innerlijke wijsheid bestaat enkel uit complete verhalen die zo verdorven zijn vervormd door het overleden verleden diep donker maar de aanwezigheid blijft zich kenbaar maken in mijn schreeuwende brein van passie verdorvenheid verworven waanzin intense levenskracht en verdriet

mijn vader had een kleine snor dat is alles wat ik weet heb een piepklein fotootje zodat ik hem niet vergeet mijn vader had een kleine snor maar ik heb hem kort gekend de buren praten over hem wellicht is hij bekend mijn vader had een kleine snor en een mooie herdershond hij praatte vroeger heel erg hard omdat hij niet alles goed verstond mijn vader had een kleine snor en hij hield heel veel van groen wij woonden op een hoge berg werden onthaald met luid blazoen mijn vader had een kleine snor en een beetje plakkerig haar ik voelde dat vroeger tegen mijn wang dat vond ik wel een beetje naar mijn vader had een kleine snor maar opeens was hij verdwenen mensen gilden, schreeuwden iedereen huilde moeder was ten einde raad er kwam een kapper om uit ultiem liefdesverdriet haar haar te laten scheren kaal kaal tot op het bot en ik ik mistte hem mijn vader had een kleine snor dat is alles wat ik weet maar zijn foto hangt nu in de hal zodat ik hem nooit vergeet

als de deur zich verlaat vertrekt het gezelschap om verder te vertoeven daar waar gesoigneerde openheid de boventoon voert echter lijken houten spijlen zich flets te onderdrukken door de dwangmatigheid van filosofisch geleuter mits deze tegenstelling aanschouwelijk gecreëerd is blijven de dwarse bouten zich verbazen over zinloosheid van het werkende houtwerk

rijdend, scheurend, harder dan het felst gekleurde licht menig plaats al aan gedaan mijn blauwe 100nx panterprint over de stoel een asbak vol van rook hier en daar wat gerammel aan mijn blauwe 100nx vrouwen vallen in katzwijm kwijlend langs de weg niet vanwege mijn eigen looks, maar van mijn blauwe 100nx statussymbool van een generatie het blinkend staal kwam je tegemoed niets geen eco, roetvervuiling de wereld weet, wie hem rijden mag open dak al afgeschroefd de panelen op de achterbank te luide muziek, door de straten heen vol van country en rock and roll barst in het raam, deur niet op slot een v-snaar met veel geluid maar eeuwig rijd hij verder, deze blauwe 100nx mijn blauwe 100nx mijn trouwe blauwe 100nx mijn eeuwige liefde de Nissan 100nx

nochtans verder gaat de weg langs dromerige irissen vastgeroest in de aarde van donder en bliksem bijkans leek ooit het zandpad in stand te blijven tussen de stevige wortels van genoegdoening krachtig vol van de juiste drang hoger te gaan klimmen zand en wegen achter te laten en te verschijnen voor het aangezicht van intens oprecht geluk

alleen intens alleen zonder zaligheid zielloos verdwalen in verdriet van eerder wat nooit opgelost mocht zijn