Schrijfsels

getergd lijkt het brein te werken stormen verdwazen de werkelijkheid diep van binnen brandt het leven zo kort als dat leven nu zal zijn getergd gepijnigd gestriemd tot het bot maar het brein trekt verder het kan niet meer stoppen een volgende keer op deze aarde dit brein zal weer werken omdat niemand het stopt

in een getormenteerd visioen verschijnt een bos van wrakhout wat vele verhalen herbergt over verloren gedaantes en doodgewaande eenzaamheid hout lijkt te versplinteren met een diep intense kracht waardoor de legendes van het ooit verborgen droombeeld zich innestelen in collectieve onmacht tijd voor verzoening door naalden te laten spreken als spuwende slangen klaar om te graveren tot in eeuwigheid dit getormenteerde visioen

telkens als ik denk, komt de schoonheid naar boven van een lichaam zo heerlijk van vormen om te genieten van een geur om te bedwelmen een glimlach om te betoveren en van ogen om van te dromen die gedachte houdt mij sterk om steeds weer te beseffen hoe gelukkig ik mij prijs om van jou zo te houden om van jou, heerlijk te genieten om samen te betoveren onze liefde luid te tonen om de wereld te bedwelmen in onze armen, eeuwig te dromen de hemel op aarde zijn wij aan het bewonen

hersensprongen van ver en van dichtbij benauwen mijn geest intimiderend en volslagen idioot maar zo levensecht dat de waarheid schijn lijkt en ik mij zo verschrikkelijk alleen voel

hogere sferen vol van pure schoonheid zou het zo kunnen zijn dat braambossen branden zonder mensenhand of lucifer dat zeeën splijten tot golven waar surfers de juiste punt aan zuigen zou het werkelijk kunnen engelen met meerdere ogen zonder bril op veelvoudige vleugels leeuwen in kooien die zachtaardig zijn al piepend naar de uitgang zou het werkelijk bestaan ik geloof pas als ik zie als ik zie wat ik wil zien en voel wat ik moet voelen en momenteel voel ik niets wat ooit geschreven is maar ik voel fucking veel

hoop lijkt zich heer en meester te maken van verdriet en verliezen om het ware kwijt te zijn waar het ooit zo groots aanwezig was lijkt het te verdwijnen, de hoop om verder te stampen door de jaren die als ringen groter en grotesker door het hoofd van vertwijfeling razen mist het dat ene belangrijke gevoel op zoek naar de dagen van, de hoop argeloos beleven de zintuigen hun doel maar verdorren naar mate de tijd zich verdeeld als een modderpoel ondoordringbaar wadend tot verder schreeuwt het lijf om nooit op te geven, de hoop hoop op meer hoop op toen hoop op het juiste hoop om te wachten te hopen tot de hoop zal verdwijnen

een leeg en vergeten hart vult zich vol door haar door het ware ooit gezonden als onverwacht verschenen het hart lijkt te kloppen vol van passie en van liefde als de hemel zou gaan spreken spraken zij, over dit geluk drijvend op een blad van goud samen verder als gelijke varend naar de horizon die nooit dichter komen zal twee harten als eender samen een vrouw en haar ware man een huwelijk in de geest geboren zoals het huwelijk wezen kan

ik wil jou beminnen tot hogere sferen wil jou strelen jouw haar, jouw huid streel je lijf, streel je ziel streel je heden, jouw verleden zal ik strelen tot vergeten ik wil jou zoals jij mij, diep weet te raken mij zoveel beter, weet te maken onze liefde zal geraken tot een hoogtepunt van zijn dus ik streel ik bemin door jouw puurheid streel ik en bemin tot de hoogste staat bereikt is en dan nog nog steeds eeuwig wil ik jou samen wij zijn

vooringenomen gedachtes dwarrelen rond als schillen van een mandarijn brekend door het onverwachte van de ooit zo logische inzichtboom

kanaal aan de kade vastgeklonken als binnenvaart-middel van verleden volkomen zinloosheid ten spijt zijn er woningen geplant om de kade te bevolken als afleidingsmanoevre maar het kanaal laat zich niet kennen stoomt gestaag verder zijn wassende water het epicentrum binnen huizen of bebossing het kanaal is vrij gegraven en dat zal de mensheid weten als de eigen wil een feit is

als de geest zijn werk doet blijkt de ziel donkerder met een kanten randje als weleer

laatste zet van hetgeen nodig mocht zijn om te vertrekken tot ooit als in een droomvisioen verder te gaan waar levenskracht geput wordt uit zonnestralen en warmtebron als opperste natuurverschijnsel laatste zet nog nog even

doorgaans lijkt alles verder te gaan stomend als vurige lavastromen vol van doorgewinterde excessen maar nimmer als waarheidsserum voor de landelijkheid van wereldbeelden die minzaam wachten op het moment van geluk vlotgetrokken door dure geïnteresseerden samen te laten vloeien in vleiende taalpatronen van ooit vergeten insinuaties nochtans verblijden zij elkander als de eeuwige tropenkolder waarvoor een ieder waakt die niet veel meer heeft dan wachten op de lavastroom

lijdzaam lijkt de tijd te spelen met gedachtes die verder trekken door een moeras van ongehoorzame eenzaamheid uren lijken maanden donkerder zwart geblakerd als een maanloze nacht zonder daadwerkelijke reden van de rede gescheiden tijdsbesef verdwijnt in vliegende vaart zodra de visioenen zich samenvoegen tot een benauwend besef dat de dagen langer worden dan gewenst

Mein Lampenschirm Mein Lampenschirm stört Er war so erfolgreich, eine CFL, so dass Sie immer noch ohne ein Lampenschirm Quer