Schrijfsels

zo trots steeds verder te komen om dit zo te tonen lijkt het ware daar te zijn om trots mee te pronken het geluk schijnt van boven door het lichaam wat licht geeft en diep daar van binnen klopt het harder dan ooit zo trots gelukkiger dan eerder ieder mag dit zo weten hoe blij het leven kan wezen zo trots dat ik hier sta naast jou

hartslag verhoogd volledig van ongewild verlangen naar de kracht van liefde zeldzaam als eens blijkt de waarheid onder te gaan aan pijn en verleden zal ik vluchten in de massa van drank en weltevree of blijvend rennen als de waanzin voor dat ene kleine sprankje wat steeds verder blijkt te vluchten voor diep geluk hartslag vertraagd door de innerlijke tweestrijd die zich diep van binnen verscheurd als twijgen onder rotsblokken verpletterd mijn levenslust in het eeuwige twijfelen

het veredelde verleden vlamt, als nooit tevoren door een donker visioen vol van troost en geweten steeds brandt het verder onwillig en ongewenst als eenzame rijkdom zodra gevoel heeft gestemd het geluid trekt weldra voorwaarts door hoop en door vrees een tranendal zonder liefde nutteloosheid ten spijt

dagelijkse beslommeringen bezie ik van uit mijn luie stoel plaats genomen aan de raamzijde van de ufo van het lot ik vlieg vertrek naar verder van hiernamaals hopelijk tot nooit meer als het water zich zal roeren blijkens de verdere verzoeken van terugkerend karakter

ondoordachte speling van de natuur flets minder frivool als zwoegende diesel met vertraging van minuten proberen mijn oogzenuwen de wereld te aanschouwen maar het is nog zo godvergeten vroeg

dronken gedachtes vervliegen door naadloos in elkaar geklonken waanzin-beelden steeds verder dan de wereld zijn kan vervoeren de beelden hun onrust van donkere tranen zonder ingewikkeld doel waanzin ten spijt blijft het komen steeds verder gaat de geest tot de waarheid zich zal tonen als de ultieme bergtop van ooit waar de ware idioterie zich gestart zag

stoel staat al klaar 4 rechte poten standvastig als uit 1 kluit ontstaan helaas van het soort ijzer wat men tegenwoordig niet meer maakt fabricage-fout opgelost bierviltje overdwars als loshangend vel van de vrouw die er boven zit sluit mijn ogen nu snel het hout lijkt voldragen een baby van vele maanden de ziel gepokt en gemazeld door de vele zieke geesten die plaats hebben genomen tot in de lengte van dagen blijft de stoel daar aanwezig trots en vol van vertrouwen als steunpilaar van velen in de wachtkamer van mijn dokter

wind langs het raam van de ziel stormt de waanzin niet geheel onverwacht dwars door gebaande paden aangelegd ter bescherming maar niet bestand om eenzaamheid te bestrijden

de hoogte in van diep onder grond wortels van jaren als wijsheid van de natuur groeit al rondom beginnend van de stam als stroomversnelling de kracht verstikkend snel wijsheid van de den neemt het op tegen de snelheid van klimop een strijdtoneel als ons leven

stroomversnellingen vol verlangens veranderen van getij zodra gortdroge gedachtes aanspoelen bij een op wrakhout lijkend hart

zodra het overvalt als een nachtelijke deken vol met verwensingen van gekleurde idealen bespringt het je grijpt het je vast en laat het niet meer los ontstaat er een inzicht van een furie van realiteit met een warme lappendeken van juist diegene die je begrijpt verdienstelijk troost en je nooit meer los laat

maar waar, waarheen als gedachte de waarheid verteld zijn geheimen als water zo stromend als gal hoe ver, ver weg die gedachte venijnig verdronken al vechtend voor later waar tijd niet bestaat maar zoek, zoek de juiste gedachte onbekendheid zal leiden waar de kolderieke kater onze weg heeft bepaald

het alarm alarmeert mijn biologisch alarm wat helaas wat onstabiel functioneert sinds de laatste keer dat mijn psychiater mijn afspraak afzegde ik sloeg alarm alarmeerde de buitenwereld door te denken aan hulp te vragen waar ik niet toe kwam depressieve periode begon groteske vormen aan te nemen bloemen verwelkte waardoor de schepen in mijn hoofd nog dieper zonken dan voorheen, geen stoomfluit reageerde nog vol vuur op de innerlijke roep van wakker worden mijn alarm brullend, schreeuwend en gillend hulp had ik nodig, zo verschrikkelijk nodig maar ik deed het in mijn hoofd, niemand hoorde mij blijvend liggen tot de winter voorbij raast mijn psychiater een whats app gestuurd om me wakker te maken als de tijd zo rijp is dat de zomer zwanger is van de lente desnoods met een zoen als vruchtbaar alarm

angst keert terug grijpend naar me strot als donderende slag een bliksem van ellende angst mijn angst keert steeds terug adem steeds sneller zuurstof sterk te kort de angst zit diep dieper dan gedacht pijn pijnlijke angst zo bang angst en pijn bespringen mij grijpen mij ik wil niet meer geen angst geen pijn nooit meer hopen nooit meer hopen op meer nooit meer hopen op meer, wat niet kan angst pijn geen hoop de dood de dood zal mij redden het eind van mijn leven geen angst, geen pijn geen hoop op iets beter ik wil dood hangend niet bang de mooiste strop aan een touw, gevlochten van mijn innerlijke gevoelens zij bereiden mij voor voorwaarts mijn dood mijn rust eeuwig en altijd geen angst geen pijn niet meer bang alleen maar rust

vingers zijn soepel beweegbaar als krioelend zeewier armen bewegen alle kanten heen wist niet dat het kon maar banjo spelen, lukt me niet bolhoed is gepast juiste maat nu als de grote vlag op een modderschuit mijn snor is gekruld als hippe hipster zoals ooit de man hipsteriger was maar banjo spelen, lukt me niet dixielandorkest verblijft al maanden in mijn kelder met lichte tegenzin doch met slaag weet ik de juiste snaar waarlijk te raken maar banjo spelen, lukt me niet weg de bolhoed weg de snor dixieland terug onder stenen die niemand ooit vond ik ga voor vrijheid voluit eigenzinnig want banjo spelen, lukt me niet ga nu waarlijk staan briljantste keuze wat iedereen kan een nieuw begin niet te moeilijk beslist ik wordt experimenteel jazz-pianist