Schrijfsels

het hoofd doet wat het wil blijkt uit alle geschriften in mijn boekwerk van innerlijk leven al lezende besef ik steeds meer en beter dat mijn basisgevoel zich zit te vervelen het boek van mijn leven heeft een dyslectisch blinde met neurotische dwang in het braille geschreven

verder trekkend dan het land verdwijnt achter de verste horizon verdwijnt het leven langs mij voorbij snel voortvarend zoals mijn brein werkt op topsnelheid niet te volgen voor anders denkenden ren ik verder en verder en verder tot de dood mij inhaalt en grijpt net mis niets kan me meer stoppen niemand zal me begrijpen nooit zal iemand er achter komen hoe mijn innerlijke rent verder trekkend dan het land verdwijnt achter de verste horizon verdwijnt het leven dat ik uitlach fuck 'em all

tergende dwaasheid voluit te gaan verstand blijft zoeken naar werkelijk bestaan de waanzin neemt toe zonder rede van dien leven als idioot niemand om te zien inspiratie is macht uitermate handig gekte is een gave ware levenskracht

alles wat ik zou willen vervliegt gelijk als wolken glijdend als waterdruppels langs mijn vingers van stro klampen ze zich vast aan de laatste houvast wat verdwijnt en weg is vraag maar 1 ding smeek om dat ene verlang om datgene ik schreeuw ik hoop wil zo graag eens gelukkig zijn

een nieuwe dag vol van kerst gevoel belooft een heerlijk menu dat zich nu nog verborgen houdt achter gordelrozen van smaragd uit verre streken die niet gewenst zijn wegens tsunami-besmetting

help gewoon help me soms roep ik het heel af en toe help heel zachtjes heel even ietsje maar help weet niet waarom gewoon help

hemels, als zachte aarde vol rijp vruchtvlees zwanger van dromen verleidelijk als nachtschade bestaat, als een visioen wat door het juiste rad voor braaf zittende ogen gecreëerd wordt helaas mis ik dat ene stofje

het doet mij wederom braken niet gewoon even kotsen maar braken alsof de ingewanden langs keel en strottenhoofd glijdend langs de kiezen naar de buitenlucht verlangen met zo'n dodelijke precisie dat de wijde omgeving volledig bezaaid ligt met mijn onverteerde maaginhoud heerlijk leven, het doet mij wederom braken

kijkend rondom mij ontdek ik de ratten knagend aan mijn verstand realiteit tezamen met bizarre emotionele uitbarstingen rattenplaag of een zegen van knabbelende waanzin

alwetend hier al uren ogen wazig, druilerig misschien vol passie nog pratend maar het lijf giet me bij ik drink, ik vul, ik wil meer de geest wordt beneveld eindelijk rust in die kop nergens aan denkend, verbaas me zelf steeds meer want ik vul, ik wil meer, want ik drink mijn benen die strompelen dit lijf wordt zo zwaar kruipend over vloerplaten zoekend naar het bewuste verstand ik drink, wil meer, ik vul een sleutel, me broek kwijt de schoenen verdwenen barvrouw van 50 lijkt plotsklaps 20 in mijn hoofd even glimlachend kijken want ik wil meer, vul mij, giet me vol, verdwaal, ontwaak, bedwelm, bezwijk want ooit ooit lukt het me ooit sterf ik dankzij mexicaans bier

mijn hoofd is verdwenen op eens zonder gedag te zeggen verdwenen geen idee waar het is verdwaald mis het al een tijdje nu het is zo saai misschien op zoek naar beter nieuwigheid naar goede ingevingen of verre liefde niets werkt meer zonder mijn lijf als een zielloos lichaam zit ik maar mocht je het tegenkomen roep me dan benader het voorzichtig het bijt soms

wakker, ogen op stokjes strompelend verplaatsend om luider te geeuwen dan ooit is gelukt wat vaker is mis gegaan het is tijd klaar, wallen verzwegen springend en gillend de nieuwe dag wacht wel vaker maar nu is het zover het moment wederom, deur zwaait lief naar mijn hand naar de overzijde of de achterkant mijn bestaansrecht volop nu, schreeuwend vol toonaarden hard verzakkend van schrik zo grillig als ik ben mijn leven van lust ben ik nog ongehoord?

verwarring alom door de scheuten in het hoofd van verdriet vol van pijn als ongekende waanzin draait het hoofd door zonder eindbestemming of verlof diep door het hemellichaam onvolmaakt maar teder belichaamt dit het leven of bevoedt het een zware dood tergende intensiteit verlicht me niet maar houdt mij diep in een wurggreep scheuten in het hoofd waanzin zonder aanzien grijpen mij diep in het binnenste der aarde danwel mijn zwarte hart moed om te overwinnen lijkt verder dan ooit geweest laat mij gaan en sterf want mijn medicijnen slaan niet aan

hij staat daar fier trots als een mastodont van de stadsjungle met onzichtbare lianen hij beklimt springt trekt alles wat voorbij komt heeft een waarde en is voedsel voor de nieuw begonnen dag hij krijst schreeuwt luider naar soort genoten en lagere soorten die op zijn pad van geluk de toegang versperren vuilniszakken open scheurend hakkend met zijn snavel zoekend naar voedsel zilvermeeuw is baas van het ochtendgloren

Sterven is ook maar een gedoe pastoor, dominee, of rabbi niet vergeten de imam die wordt altijd al zo boos. Sterven is ook maar een gedoe dat gezweet in bed. neem je pillen voor de pijn, dan merk je het tenminste niet er snel tussen uit schieten das ook weer zo gek Sterven is ook maar een gedoe iedereen verplicht luisteren naar mijn gedichtjes vermaken met mijn wanstaltige smaak van muziek? O shit, die cake nooit te vreten ik moet ook overal aan denken Sterven is ook maar een gedoe blijft er wat over voor mijn kinderen zal ik nog ff snel een kraslot doen schulden houden of afbetalen liefde is toch ook genoeg Sterven is ook maar een gedoe donker of lichtbruin berkehout of vurenhout verschil weet ik niet papier- mache? Sterven is ook maar een gedoe wordt het dragen of tillen verbranden of graven steen of boom in een tattoo of op de schoorsteen Sterven is ook maar een gedoe ik zie er vanaf ga toch maar naar mijn werk misschien komt het dan goed