Schrijfsels

mijn vader is dood mis hem elk jaar nooit meer samen een gezin en voel me soms alleen mijn vader is dood mis hem elke maand nooit meer praten over de dag en hoor ik niet zijn stem. mijn vader is dood mis hem elke week nooit meer werken in de tuin en draag ik dan zijn trui mijn vader is dood mis hem elke dag nooit meer samen lopen en voel ik niet zijn hand mijn vader is dood mis hem elk uur nooit meer moeten wachten en ruik ik zijn after shave mijn vader is dood mis hem elke minuut nooit meer foute humor en hoor ik zijn schaterlach mijn vader is dood mis hem elke seconde nooit meer goed bedoeld advies en er keihard tegen in gaan mijn vader is dood mis hem al 19 jaar ik hou ontzettend veel van hem maar ja, dood dus

gevels zijn droog geweven donker steengruis vermaald de levenservaringen van eindig waar ooit gewerkt werd tot het porcelein aan de hemel rees hangt nu een uithangbord geplastificeerde reclamezuilen met schreeuwende leestekens van uitverkoop en korting faillissement aangevraagd

zonnestralen vallen zacht prikkelen de huid die gewend was aan dat andere waar het leven zo vol van was warmte stijgt als folklore zorgzaam zoals zovelen bloesemgeur van onbekenden trekken voorwaarts waar het hoort gevoel blijft zich verzwaren ondanks warmte en de zon de juiste metafoor blijft toch een nachtkaars zonder enkele zoen

och, was ik maar een ware dichter zonder zelfspot rende ik me rot al zuigend aan een pijp een baard laten staan mijn kleding tot het diepst versleten de vrouwen zijn verzot een ware dichter herkent men aan liefdevol gerijmel mooie zinsneden opbouwend op momenten van weleer door niemand werkelijk begrepen maar vormgevend aan veel meer al kijkend naar het domme volk geen boek gelezen, hoe kan het toch nee, luisterend naar mijn diepe wezen dat verhoogt uw aller geluk een mengelmoes van mooie woorden als staand met mijn notitieblok vrienden komen vrienden gaan niemand heb ik echt nog nodig als uitgesproken waar talent zullen velen mij bekoren zolang ik maar mijn rijmsels deel waarvan men mij herkent och was ik maar een ware dichter dan proefde ik de roem dan stond ik niet in deze wereld onbegrepen maar zo gewild helaas ben ik een botte hork en ik mis hier en daar wat fatsoen

okerrood als de dood begint de dag met volledige verdwazing kleurenblind als eender nimmer gestorven maar zo okerrood als de dood

onbetamelijk verlangen, kijkend naar gelukkige momenten twee duiven tezamen gras wat ruikt naar versheid een lucht zo blauw dat kobalt lijkt te vervagen bedenk ik diep, in mijn altijd roepende hart, dat het leven best mooi is alleen sta ik al zo lang op wacht

zacht aangeraakte tonen van zwart naar het wittere sneller dan mijn ogen volgen op gevoel gaat dit geluid verder en sneller hoger lager de juist gelegen gebieden te verkennen onder de noemer van het alom bekende klassieke pianissimo dreunt het mezzoforte intens door de geluidswal van gevoel

lijkend op onoverwinnelijk al schreeuwend naar de wereld en nooit neer te gaan het diepste gevoel van verleden de pijn lijkt onbedwingbaar verscheurd vol tranen, niets om te stoppen, tergende gevoelens de baas blijvend besef je zo schamper de waarheid is bruter door het besef van dit leven waar de winnaar nog moet bestaan

overlopend van geweten alsmaar verder met goede raad juiste woorden op bestelling moreel verantwoord zoals hij gaat mening gevend als een ander ondoordacht maakt niemand kwaad bekwaam in de massa repeterend alles wat een ieder blaat het fatsoen dat is belangrijk veiligheid nooit echt een daad het grote gevaar is niet geweken polderzombies zijn hier de maat

onvoltooide grafheid van verlegen, fladderende woordkeuzes vliegen door de waanzin van het onverwerkte samenraapsel, wat zich "gistende maaginhoud" noemt

verloren vliegt de zeemeeuw, ver van land over het water door een onduidelijke daad, wat hem werd verweten vervulde zijn vlucht zich, van volle vlagen van trots want ooit zal de zeemeeuw, voluit verrijzen als de tijd daar zo rijp is, dat zij weer naar hem smacht

soms, voelt het zo zoals het kan als het hoort voelt het zoals je hoopt dat het is, is ze daar

lederen laarzen plonzen verdwaasd door een wereld die niet van de ene maar wellicht op de andere gedachte is geplaatst door diegene vol verbazing en verdwaald rondkijkend stampen de laarzen door donkere nachten waar misschien een lichtpunt aan de sterren-horizon is van diegene

sterf sterf af tot het bot zij die zich verheven voelen beter dan menigeen heiligen van juistheid concrete compassie met centen in de achterzak sterf sterf af tot het bot zielloze zakkenvullers van de eerste gradatie zij die goddelijke inspiratie voelen om de losers te laten betalen voor de waarheid sterf sterf af tot het bot diegene met het inzicht ontdekt vanuit de boekenreeks met korting aangevraagd zonder levenservaring oordelend over het gepeupel sterf sterf af tot het bot ben er klaar mee eeuwig werken voor de baas kromliggen zonder sex stop er mee vanaf vandaag word een heilig medium belastingtechnisch met een echte eigen zaak

ademloos wachtend op de verhalen wat mijn verdoemde brein zal openbaren als eeuwige gesel van de tijd moment van bezinning doorgaans wat eerder maar geen gelul achteraf de dood is daar nu is het tijd, voortvarend zal mijn geest het leven omarmen wat geweest is als genezing van ooit wat nimmer was, de verleden tijd ademloos wachtend een nieuwe verpakking wat voorbij komt, voor de toekomstige tijd