Schrijfsels

steeds volgt de weg naar boven de vertekende beelden van de waarheidsgetrouwe volgers van die ene die men nooit zag, met snijdende slagen vol bloemen perken te over verlaat, maar nooit te ver denkend mocht de wereld haar herkennen en niet teveel in de bek bekijken laat mijn bericht daar dan achter de weg is zo ver nog

de geest moet waaien op stromen van warme lucht als een vlaag van verstand verbijsterend als eeuwig waaiend door wind en weer als een straal van gelaagd licht zal het waaien stormen tornadoëren de geest moet waaien

vorm onder druk vleselijk gedrocht volledig afgezwakt van enig menselijk zijn kruipt het nader tot de volgende halte alwaar de gekromde brug zijn opwachting maakt hij zwijgt kijkend naar dit beeld van toekomst-hel beseft hij zich maar goed dat het leven niet geeft maar enkel neemt als lelijkheid de norm is van dit bestaan de kromme brug wenkt "kom tot mij" "speel met mij" "geniet van mij" en het vleselijk gedrocht dankt in staat van paraatheid en legt zich nederig aan de voeten van weleer

het is tijd om te gaan verder dan ooit zal de reis verlopen want de tijd is daar na jaren gezwoeg zonder daadwerkelijk doel heeft de innerlijke strijd zijn winnaar bepaalt tot de horizon zal ik gaan daar waar het leven mij brengt wacht het heden van rust vol intimiteit en wat liefde tijd om te gaan nu de trein neemt mij mee naar het roemvol einde van een lonkende horizon

in de nevel van het verstand roept een schaterende stem om meerdere wegen te bevaren vol verrukte verleidingen en dwars uitziende geloven om de eeuwigheid te baren verder lijkt het geluid te dragen op flarden mist met een zweem van spot de stem lijkt bijkans hard te schreeuwen maar de juiste weg brult harder van genot

diep onder de laag van vrede zucht het diep van binnen een innerlijke strijd van donkere wolken met smartelijke wensen van verleden en gedane zaken overtreffende trap van pijn lijkt zich te beklagen als een hartenkreet van gemis donkerder en verwoestender dan ooit de strijd was diep van binnen brandt het smeult het blijft het onderhands werken om te ontginnen wat ooit gezaaid is door verkeerde handen

donker loopt het verder als een lappendeken van ingehouden woede bij elkaar geraapt door tegenstand van gemis oorlog lijkt gewenst innerlijke onrust wat zich zal wreken op het eigen gemoed met hier en daar pijnlijke waarheden donkerder omfloerst het grotere geheel wat schamper betiteld staat als verarmde levenslessen zonder duidelijk moto

waanzin lijkt zich meester te maken doorgedraaide beslommeringen vliegen vlijmscherp door het brein als een doorgewinterde episode van ongeluk en pijn tree voor tree komt alles nader brandende gekte van binnen uit het vuur lijkt zich op te stoken door de rariteiten in de geest van drama en venijn nimmer weelde er een horizon tranendal werd uitgebreid de verziekte geest zoals zovelen lijkt doorgedraaid te imploderen van waanzin in dat brein

als de draaiende gedachtes zich een weg banen door het brein van verdorvenheid lijkt het eeuwige twijfelen zich te manifesteren in een donkere holte als begintune van een foute film komt het tot leven stilaan maar steeds sterker trekkend tot ongekende hoogvlaktes schoppend met vernietigende dadendrang de vermorzelende verdwazing ten spijt

dramaturgisch jargon vloeit zacht langs de kersenbloesem van vreugdevol samenzijn allicht lijkt er een donkere wolk te verrijzen uit as van overledenen die zelfstandig het einde aantrokken een geurig kind stept geluidloos voorbij alsof het dagelijkse kost is de driewerf hoezee geluiden uit de zee die kabbelen als autosirenes van politie nooit te vroeg, maar zelden te laatdunkend druist de wet hier schuchter tegenaan zoals zovele eerdere geluksvogels riepen zodra het jachtseizoen aanvaard was en de elanden zich verzamelden op de wei van vrijheid van gedachtes

strompelend van stad naar stad als het opgejaagde wild trekt de zeekoe verder zoekend naar zijn ware lot het ultieme droomland met de fris groene struiken een hoorn van redelijke overvloed wat menig god voor hem bedacht die stad wil de zeekoe vinden omdat daar serenia zal zijn serenia, al wulps en welgevallig grazend aan een vlekkeloze struik als zeekoe zijnde is het leven zo eeuwig jagend naar die droom want één ding is nu toch wel zeker "een zeekoe heeft geen hart van steen"

momenten van hysterie lijken van voorbijgaande aard terwijl trolvormige gedaantes langszij trekken rustig verlaten zij de buhne zonder schroom, met hun fatsoen klinkklaar opgelost tot de verte met juiste tred gegaan het doek kan gaan zakken dit theater blijkt verleden vol van visuele dromen maar de trol, zal eeuwig blijven bestaan

een fakir vol van zweterige messen danst enthousiast langszij mijn rij om hetgeen wat hem benevelde als laatste strohalm, te begrijpen doorgaans vlamt hij vurig als een ware ras-commediant maar heden deze dagen is de woordenschat hem veel te groot al vliegend met zijn wonderkleed kijk ik nochtans naar zijn beeld als gelovige was ik nooit zo goed maar beneveld, is mijn thuiskomst daar

dromende gedachtes volgen op het minieme geluid van een kerkwachter die zijn levensdoel vervuldigd als een dorre kraai plotsklaps ontstaat het licht felle kleurschakeringen stromend naar beneden de kerkwachter twijfelt welk pad zal hij gaan dromende gedachtes volgen volgen dat licht ver van hier de stralen als een ketting-gewaad te nauw gesloten maar even frivool als altijd

steeds zo spontaan als dat het ooit was springt het gevoel op mijn nek als een mooie dag, zo onverwacht leek het leven te kloppen intuïtief levenskracht beleven de waarheid kwam zich openbaren als het volle zonlicht op een zondag rond het middaguur het gevoel wat nu nog over blijft is het gemis van eeuwig samen dorre leegte wat zich in mijn brein bevindt neemt de regenachtige overhand bruut met veel onaangepast geweld het tergende ziektebeeld van missen is voelbaar tot in de vezels als een wolkbreuk op een maandag vroeg in de ochtend